บันทึกการเดินทางของนายวิชัยฯ หนังสือชื่อยาวกับการเดินทางสั้น ๆ ในจีน
แอบเห็นคนอื่นรีวิวหนังสือมานาน อ่านรีวิวมาก ๆ เข้าก็เลยคันไม้คันมือ อยากลุกขึ้นมารีวิวบ้างค่ะ อันที่จริงที่สมัครสมาชิกและเปิดบล็อกก็เพื่อการนี้เลยนะเนี่ย (ฮา) อีกสาเหตุหนึ่งที่ลุกขึ้นมารีวิว ก็เพราะช่วงนี้ซื้อหนังสือน้อยมากค่ะ อาจจะงงว่าเกี่ยวอะไร คือพอซื้อหนังสือน้อย อ่านน้อย เลยมีเวลานั่งอยู่หน้าคอมมากขึ้นค่ะ ดังนั้นก็เลยหาเรื่องหาอะไรทำ (งานจะทับหัวตายแล้วยังไม่เจียม) อย่างน้อยมันก็อาจจะได้ประโยชน์โพดผลขึ้นมามากกว่าเอาเวลาไปตามสตอล์กชาวบ้านในเฟซบุ๊คล่ะนะคะ (ฮา)
เล่มแรกที่ขอหยิบมาเล่าสู่กันฟัง ก็ขอเป็นเล่มนี้เลย หนังสือที่ได้มาเป็นเล่มล่าสุด เขียนโดยนักเขียนสุดโปรดของเราเอง แต่น แต๊นเครดิตรูป: http://www.b2s.co.th/products_detail.php?proid=17527
ชื่อหนังสือ: บันทึกการเดินทางของนายวิชัย มาตกุล คนไทยเชื้อสายจีนที่ไม่เคยไปประเทศจีนมาก่อน แต่ฝันว่าอยากไปกำแพงเมืองจีน อยากเห็นสนามกีฬารังนกสักครั้ง และซื้อรองเท้าไนกี้สักคู่ ผู้เขียน: วิชัย มาตกุล สำนักพิมพ์: แซลมอน
ที่อ่านไปนั้นคือชื่อหนังสือค่ะ ชื่อหนังสือจริง ๆ นะ ไม่ใช่เรื่องย่อ คาดว่าตอนตั้งชื่อหนังสือ คนเขียนคงมีเป้าหมายลึก ๆ อยากให้ชื่อหนังสือตัวเองได้ลงกินเนสส์บุค (ฮา) ที่ชื่อหนังสือยาวขนาดนี้ คนเขียนเขาว่าการตั้งชื่อให้สื่อถึงเนื้อหาอย่างครอบคลุมมันยาก เขาก็เลยเล่นง่าย (แต่เราว่ากวนและเจ๋งมาก) แบบนี้ซะเลย
ดูจากที่มาของชื่อหนังสือ หลาย ๆ คนอาจจะพอเห็นภาพลาง ๆ แล้วว่าคนเขียนจะมีบุคลิกแบบไหน (ทั้งหมดนี้เราเขียนจากตัวตนของเขาที่เราสัมผัสได้จากตัวหนังสือนะคะ อาจจะถูกหรือผิดก็ได้)
วิชัยเป็นผู้ชายห่าม ๆ ที่มีไอเดีย รสนิยม และความสามารถในการใช้คำโดดเด่นมากค่ะ ก็คนทั่วไปที่ไหนจะคิดหาซื้อตุ๊กตา ผู้เฒ่าเต่า ซูเนโอะ และปาร์แมนไปประดับบ้านแทน ฮก ลก ซิ่ว ล่ะ (เขามีเหตุผลของเขานะ ฟังแล้วก็เออ…เข้าท่า มีอธิบายอยู่ในหนังสือค่ะ) วิชัยนิยมข้าวของสีสันเจ็บ ๆ เช่นเสื้อเหลืองใส่คู่กับกางเกงแดง คำติดปากคือ “แช่แฟ้บ” “ซากอ้อย” “ปวดตับ” ซึ่งหลาย ๆ ครั้งอ่านแล้วก็นึกไม่ออกหรอกว่าไอ้แช่แฟ้บนี่่มันเป็นยังไง แต่กลับรู้สึกได้ว่ามัน “เลวววว” ทั้งที่แฟ้บมันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย (ฮา) เขาเคยออกหนังสือกับ a book มาแล้ว 4 เล่มค่ะ 3 เล่มในนั้นเกี่ยวกับโรงแรม และอีกเล่มเกี่ยวกับการเดินทางไปญี่ปุ่น
มาครั้งนี้ วิชัยไปประเทศจีน เมื่อผู้ชายสุดโหด (ทางความคิด) มาเจอกับประเทศสุดโหด (ในทุก ๆ ทาง) อะไรจะเกิดขึ้น? วิชัยจะพาเราไปเที่ยวกวางโจว เซี่ยงไฮ้ เทียนจิน และปักกิ่ง 4 เมืองใน 10 วัน ไม่นานนัก แต่มีอะไรที่ทำให้เราอ่านแล้วอุทาน “เฮ้ยยยย” หรือ “เอ่อ…จะดีเหรอ” ได้ตลอดเวลา
สิ่งที่เราชอบที่สุดในหนังสือเล่มนี้คือความ “ใหม่” ค่ะ เพราะกับประเทศจีนที่หลายคนก็ไปเที่ยวกันมาแล้ว และน่าจะมีคนเขียนถึงไปเยอะแล้ว (รึเปล่านะ ไม่ค่อยได้อ่านหนังสือเรื่องเมืองจีนด้วยสิ) วิชัยยังหาแง่มุมที่เราไม่เคยสัมผัสมาเล่าสู่กันฟังได้ตลอด (อาจจะต้องยกความดีให้ชาวจีนทั้งหลายที่วิชัยไปเจอด้วย ที่ช่วยสร้างวีรกรรมอันน่าตื่นเต้นไปตลอดทริป)
ที่สำคัญ สิ่งที่เราชอบในความเป็น “วิชัย” ที่สุด คือ เขาไม่โลกสวยแบบมองอะไรก็หาแง่มุมอบอุ่นซึ้ง ๆ ได้เสมอค่ะ อันนี้เป็นนิสัยเสียส่วนตัวของเราล้วน ๆ เพราะเวลาเราอ่านหนังสือบันทึกการเดินทางแบบโลกสวย เรามักสงสัยเสมอ ว่าเวลาคนเราไปเที่ยวเนี่ย มันจะคิดอะไรได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ แล้วจำได้หมดได้ยังไง มันเลยเกิดความรู้สึกเหมือนไม่สดปะแล่ม ๆ ปนมาตลอดเวลาอ่าน แต่วิชัยไม่ค่ะ เห็นยังไงด่าไปอย่างนั้น สดและได้ใจที่สุด (ฮา)
พูดถึงสิ่งที่ชอบไปแล้ว มาพูดถึงที่ไม่ชอบบ้าง คือปกติ วิชัยเป็นนักเขียนที่เรารู้สึกว่ามีความสามารถในการเรียงลำดับแบบที่เราชอบมาก แต่มาเล่มนี้ ช่วงแรก รู้สึกคล้าย ๆ ว่าวิชัยจะยังเขียนไม่ชินมือ และดูฝืน ๆ นิดหน่อยค่ะ แต่ก็เป็นช่วงแรกมาก ๆ จริง ๆ หลังผ่านบทที่ 2-3 ไป รู้สึกว่าความรู้สึกนี้หายไปค่ะ (หรือเพราะเราชินกันนะ ฮา) กับอีกนิดนึง (นิดเดียวจริง ๆ) ที่อยากติง คือเรารู้สึกเหมือนฝ่ายพิสูจน์อักษรเคาะย่อหน้าแปลก ๆ ในบางจุดค่ะ เหมือนตัดย่อหน้าเดียวกลายเป็นสองซะงั้น อ่านแล้วเลยสะดุดนิด ๆ แต่ก็มีไม่กี่จุดที่เป็นแบบนี้ค่ะ โดยรวมแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ค่ะ
สรุปว่ารวม ๆ แล้วหนังสือเล่มนี้ขึ้นหิ้งหนังสือที่ชอบไปอีกเล่มค่ะ อ่านรอบสองแล้วยังเพลินและหยุดไม่ได้อยู่เลย

 

About these ads